Boodschappenlijstje

Gefeliciteerd voor alle producenten, importeurs, wijnhandelaren en andere gedienden van het lekkerste sap gemaakt van druiven (Vitis vinifera) verrijkt met alcohol, we noemen het wijn. Het heeft de laatste jaren een duidelijk plek op ons boodschappenlijstje gekregen.

Waar wijn vroeger toebedeeld was aan de welgestelden der aarde drinkt tante Mien van drie hoog achter – wie kent haar niet? – ook met veel plezier een rosé’tje, is de Vivino-app bijna standaard op de smartphone, weten we menig sommelier zelf ook nog wat bij te brengen over de zoveelste Cru, minerale tonen, bruisende bubbels uit Noord-Italië, Pedro Ximénez als vloeibare appelstroop bij ons kaasplankje en is de decanteerkaraf niet enkel decorstuk in een meest aangenaam interieur van Jan des Bouvries. Hulde aan de Nederlandse wijnconsument. Wijn is geworden wat sinds mijn prille begin als wijnhandel-winkelbediende met de paplepel is ingegoten: wijn is voor iedereen, maak het niet te spannend, maar vooral vermakelijk.

Viooltjes, braampjes, vleugje vanille, aardse geuren, frisse neus, stuivend aroma van buxus en Granny Smith, tja toch iets van – hoe onsmakelijk ook – kattenpis. Dit gaat over wijn? Wijnschrijvers, sommeliers en ja helaas ik ook hebben alles uit de kast proberen te halen om iets te omschrijven, te activeren en de gulzige drinker te enthousiasmeren om de tongen los te maken en wijn te leren drinken. Uiteindelijk is en blijft er maar één criterium waar ik mezelf aan vasthoud: lekker of niet lekker. Je gaat je niet dwangmatig een fles wijn aan laten kletsen, je weet echt wel wat lekker is, daar zijn geen bramen, buxusbomen of branderige tonen voor nodig.

In de zoektocht, die hopelijk mag resulteren in de kreet: lekker wijn(tje), mijn favoriet, het “wow-moment”, heb ik mijn proefpanel drastisch onder de loep genomen. Vinoloog eruit, vriendin erin, Master of Wine eruit, mijn moeder erin. Nu doen de zeer gewaardeerde vinoloog en Master of Wine op mijn verzoek het “veldwerk” maar laat ik meer dan 100% het oordeel afhangen van de meest directe reactie van mijn inner circle proefpanel: gewoon lekker in de thuissituatie. Eerlijk is eerlijk, naarmate er meer knallende kurken, draaiende schroefdoppen en piepende kurkdraaiers thuis hun voorpret hebben, leggen de dames de lat wel hoger en hoger dus ik kom er met een charmante glimlach niet meer van af, het maakt de tongen meer en meer los.

Chateaus, Tenutas, Bodegas, Estates en Villa’s! Hier wonen de leukste mensen, zeker in mijn geval want hier ademt het wijn, zijn ze de hele dag met eten en drinken bezig. Op één van de mooiste plekken der aarde en de zon schijnt er dikwijls want vrolijke druiven willen zich anders niet aarden, logisch! Maar het zijn gewoon luxeboeren is het niet? Boeren die de hele dag in de weer zijn in wijngaard, kelder, proeflokaal en dagelijks snoepen van wat uiteindelijk de weg naar jou thuis zal vinden en de tong mag strelen. Ik vind die mensen echt heel leuk om mee te werken, ja ook die Fransen. Arriverend in september tijdens de oogst op het wijndomein, waggel ik door de wijngaard, nemen de druivenplukkers lunch, drinken we een glas om vervolgens te belanden in een artistieke discussie omtrent de vormgeving van fles, capsule en etiket. Het oog wil ook wat. Okay eens, het gaat om de inhoud maar zien we een decoratieve fles, glazenafsluiter, kunst op het etiket, ik zeg doen! Niet om spannend of ingewikkeld te willen zijn maar het is een relatief kleine moeite.  Thuisgekomen laat ik mijn proefpanel natuurlijk d’Arte flessen niet zien want dan komen de “kriebels” te snel, eerst blindproeven, zij zijn immers ook mijn profs om het objectief te beoordelen. Bij een ja onthul ik de verpakking, beetje omgekeerd verkering krijgen. Verkering met wijn krijgen is wel spannend, je moet geïnteresseerd raken om vervolgens je bloot te werpen aan de inhoud, ik houd ervan.

In een rondje Zuid-Europa ben ik per ongeluk verliefd geworden op twee heerlijke wijnen die niet meer van het smaakpalet uit te wissen zijn. Château Puech-Haut (Languedoc) laat zijn allerlekkerste roséwijn verpakt in een “frozen bottle” voorzien van een glazen stop. Beoordeel zelf maar.

De Spaanse VIPS zie ik tegenwoordig vergezeld met een handtas van Marqués de Murrieta (Rioja) die ik als de leukste boodschappentas ooit wil bestempelen. Geen DIRK, AH of JUMBO-shopper maar een boodschappentas met elegantie die zich kan meten met Louis Vuitton of Gucci. Er kan weinig in maar wel wijn. 

Boodschappen doen is leuk, fysiek of online, vergeet de wijn niet en laat jezelf verwennen. Mijn gratis proefpanel heb ik getrakteerd op een flessentas, goed gevuld met een rosé en rood voor thuis.